ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΝ In memoriam Χρήστου Γ. Ζαφειράτου

Χρήστο μας

Τούτη την ώρα που αντηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι καμπάνες της Ανάστασης κι αναγγέλουν ότι «ο Άδης επικράθη» εσύ έφυγες από κοντά μας για το μεγάλο ταξίδι. Εμείς σε βλέπουμε να φεύγεις στη γη. Γι’ αυτό θρηνούμε. Είναι ανθρώπινο. Όμως εσύ έχεις άλλα μάτια και βλέπεις τον ουρανό. Εκεί ταξιδεύεις. Στο δρόμο που χάραξε Εκείνος , η απαρχή των κεκοιμένων που «έλαβε γην και συνάντησε ουρανόν» . Εκεί ταξιδεύεις , στους ουρανούς των αγγέλων , εκεί που βασιλεύουν τα χαμόγελα της καλοσύνης σαν εκείνα που σκόρπιζες και στις δικές μας καρδιές. Εκεί που πηγάζουν τα νάματα της αγάπης και της αθωότητας σαν κι αυτά που και εμείς αντλούσαμε από την συντροφιά σου.

Συγχώρεσε μας που δακρύζουμε. Δεν το θέλουμε. Αλλά εμείς μένουμε ακόμα στα οριοθετημένα πλαίσια των ψευδαισθήσεων και δεν μπορούμε να συλλάβουμε την απεραντοσύνη της αιωνιότητας. Εσύ έχεις ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου τώρα και γεύεσαι την αθανασία μετά τη σκληρή μάχη που έδωσες, λούζεσαι στη χάρη φωτός των αναστάσιμων λαμπάδων . Εμείς κλαίμε γιατί παραμένουμε στη σκιά του θανάτου. Αυτή βλέπουμε . Αλλά μας δυναμώνει, Χρήστο, η θύμηση σου. Και θα σε κρατάμε στην καρδιά μας. Θα μπερδεύουμε την ύπαρξη σου με τα όνειρα μας τις νύχτες, την οπτασία σου στα φεγγαρόφωτα και τις αυγές και θ΄ ακούμε το γέλιο σου στη ροή των ημερών . Θα σε έχουμε κλεισμένο μέσα μας να πεταρίζεις με μυστηριακές και συμπαντικές λαλιές και να μας δηλώνεις την αθάνατη λαχτάρα της ανύψωσης. Αυτής που δίδασκες με το παράδειγμα σου τους δικούς σου και τους φίλους σου. Θα σε νιώθουμε Χρήστο μέσα σ’ ένα απύθμενο κλίμα πεθυμιάς να μας συντροφεύεις στον ατέρμονο δρόμο της θλίψης και της χαράς γιατί τα μάτια σου , άδολα και αυθεντικά θα μας καθοδηγούν στους λειμώνες των αρωμάτων που μαζί οσφρανθήκαμε και στους κήπους των χρωμάτων που μαζί ζωγραφίσαμε.

Η σφραγίδα της ύπαρξής σου , Χρήστο αποτυπώθηκε στα τοιχώματα της καρδιάς μας και θα το δεις γιατί πιστεύουμε ότι μας βλέπεις, δεν θ’ αφήσουμε να πνιγεί στο λυκόφως της μνήμης μας. Μέσα στην πεπερασμένη ανάσα μας θα καλπάζει ρυθμικά, όπως χόρευαν τα δάχτυλά σου στα πλήκτρα του πιάνου, ένας ήλιος αποκάλυψης ενός καινούριου κόσμου απαλλαγμένου από τα τενάγη της απελπισίας. Του κόσμου που μαζί τραγουδήσαμε για να ζεστάνουμε το αίμα μας κάποιες παγερές νύχτες και με το γέλιο σου, Χρήστο, μας έλεγες ότι αναδύεται από τα ταπεινά κοχύλια της ακρογιαλιάς και την απλότητα του λόγου της σιωπής. Γιατί έτσι εισχωρούσες Χρήστο μας στα ανοίγματα των παραθύρων της ψυχής μας . Με τη λαμπροφορεσιά των παιδιών που περιστοιχίζουν την πηγή του ανέσπερου Φωτός

Φώτης Δημητρόπουλος

16 Μαίου 2017

Απαγορεύεται ρητά η οποιαδήποτε χρήση, αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, φόρτωση (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά του περιεχομένου του δικτυακού τόπου και των υπηρεσιών που προσφέρονται σε αυτό, χωρίς την προηγούμενη άδειά εκπροσώπου της Ιστοσελίδας (portoni.gr). Δείτε τους Όρους Χρήσεις